19 listopada 2026 roku ogłoszono plan przywrócenia do środowiska naturalnego siheka — rzadkiego zimorodka, który zniknął z rodzinnego Guamu niemal cztery dekady temu. Ptaki wyhodowane w Brookfield Zoo w okolicach Chicago mają trafić na atoll Palmyra na południowym Pacyfiku. To ważny krok w ratowaniu gatunku, którego przetrwanie przez lata zależało od hodowli prowadzonej przez ogrody zoologiczne i organizacje ochrony przyrody.
Siheki były niegdyś rodzime dla wyspy Guam, lecz ich populację zdziesiątkowały inwazyjne węże brunatne, które zaczęły rozprzestrzeniać się tam w latach 40. XX wieku. Ostatniego dzikiego osobnika zaobserwowano w 1988 roku. Część ptaków przeniesiono wówczas do opieki człowieka, by uniknąć całkowitego wymarcia i stworzyć populację zdolną do rozrodu. Z niewielkiej grupy podopiecznych z czasem udało się uzyskać stado liczące nieco ponad sto osobników.
Przed wypuszczeniem — kontrola zdrowia i przygotowanie
Przed podróżą na Palmyrę ptaki przejdą badania i przygotowania, które mają ograniczyć ryzyko przeniesienia chorób do nowego środowiska. Zespół chce również upewnić się, że siheki będą dostatecznie przygotowane do życia poza kontrolowanymi warunkami. Wybór atolu nie oznacza jeszcze powrotu gatunku na Guam: Palmyra ma środowisko przypominające jego pierwotne siedlisko, a na Guam wciąż poważnym zagrożeniem pozostają węże brunatne.
W przedsięwzięciu uczestniczą Brookfield Zoo, organizacja The Nature Conservancy oraz międzynarodowi partnerzy. Wypuszczenie części ptaków ma być możliwe dzięki temu, że hodowlana populacja jest już na tyle duża, iż można odłączyć od niej grupę przeznaczoną do reintrodukcji, nie narażając całego stada. Organizatorzy planują przeprowadzić pierwsze wypuszczenie na Palmyrze przed końcem 2026 roku.
Historia siheka pokazuje, że hodowla zachowawcza może pomóc gatunkowi przetrwać, ale sama nie rozwiązuje problemu utraty siedlisk ani zagrożeń ze strony gatunków inwazyjnych. O powodzeniu operacji zdecyduje to, czy ptaki zdołają przystosować się do życia na wolności i stworzyć tam stabilną populację. Dopiero długofalowe monitorowanie pozwoli ocenić, czy przeniesienie na atol stało się trwałym etapem odbudowy gatunku, a nie tylko krótkim eksperymentem ochroniarskim.









