5 listopada 2026 roku zakończyła się w Armenii 17. Konferencja Stron Konwencji ONZ o różnorodności biologicznej (COP17). Jednym z jej rezultatów było uzgodnienie planu, który ma przyspieszyć działania na rzecz powstrzymania utraty przyrody do 2030 roku. Uczestnicy porozumieli się między innymi co do potrzeby ograniczania subsydiów i zachęt szkodzących środowisku, lepszego monitorowania postępów oraz zwiększenia wsparcia dla państw rozwijających się.
Podczas konferencji państwa zapowiedziały niemal 2 miliardy dolarów nowego finansowania na ochronę bioróżnorodności. Uzgodniono też, że środki na ten cel powinny pochodzić zarówno ze źródeł publicznych, jak i prywatnych. Sama deklaracja finansowania nie oznacza jeszcze, że zagrożone ekosystemy zostaną skutecznie zabezpieczone — kluczowe będzie przełożenie ustaleń na konkretne programy i sprawdzanie ich rezultatów.
Wsparcie dla przyrody i badań
Wielka Brytania ogłosiła przeznaczenie 28 milionów funtów na pomoc państwom w uwzględnianiu przyrody w decyzjach gospodarczych i przyciąganiu inwestycji korzystnych dla środowiska. Kolejne 10 milionów funtów ma wesprzeć badania nad przyczynami utraty bioróżnorodności w Amazonii, Kotlinie Konga i Trójkącie Koralowym. Według brytyjskiego rządu działania te mają zarazem wspierać odporność na zmianę klimatu i ograniczanie ubóstwa.
Ważnym elementem rozmów była także kwestia korzyści czerpanych z danych genetycznych dzikich organizmów, wykorzystywanych między innymi przez firmy. Dwie brytyjskie spółki zapowiedziały wpłaty do Cali Fund — mechanizmu, który ma przekazywać część takich korzyści na ochronę bioróżnorodności. Co najmniej połowa środków funduszu jest przeznaczona dla ludności rdzennej i społeczności lokalnych, które często odgrywają istotną rolę w opiece nad terenami o wysokiej wartości przyrodniczej.
Sprawdzian dopiero po deklaracjach
Uzgodnienia COP17 mają utrzymać międzynarodowe działania na rzecz realizacji celu ochrony i odtwarzania 30 procent lądów oraz mórz do 2030 roku. To ambitny kierunek, ale jego powodzenie będzie zależeć od wdrażania ustaleń w poszczególnych krajach, stabilnego finansowania i rzetelnego pomiaru efektów. Bez tych elementów nawet szeroko popierany plan może pozostać przede wszystkim polityczną deklaracją.
Szczyt przyniósł więc zarówno nowe środki, jak i zobowiązanie do mocniejszego monitorowania postępów. Przed rządami, organizacjami i społecznościami lokalnymi stoi teraz zadanie przełożenia uzgodnień na praktyczne działania: ochronę siedlisk, ograniczanie presji na ekosystemy oraz inwestycje, które nie odbywają się kosztem przyrody. Kolejna konferencja COP18 ma odbyć się w Ekwadorze w 2028 roku.









